- mózgowe porażenie dziecięce (MPDz),
- zespół Downa,
- uszkodzenie splotu barkowego,
- przepuklina oponowo - rdzeniowa,
- wodogłowie,
- małogłowie,
- zespoły wad mnogich,
- choroby metaboliczne,
- upośledzenie umysłowe,
- epilepsja,
- choroby genetyczne.

- asymetrii ułożeniowej,
- asymetrii czaszki,
- problemów rozwojowych wcześniaków,
- zaburzeń napięcia mięśniowego (wiotkość, sztywność, spastyka),
- zaburzeń rozwoju ruchowego,
- diagnostyki i terapii problemów neurologicznych,
- problemów związanych ze splotem barkowym,
- wad rozwojowych,
- przepuklin oponowo rdzeniowych,
- zaburzeń karmienia (ssanie, żucie, połykanie),
- nauki karmienia,
- nauki zabaw z niemowlętami z uwzględnieniem etapów prawidłowego rozwoju,
- poprawy koordynacji ruchowej i wzrokowo - ruchowej,
- rozwijania umiejętności manualnych i grafomotorycznych,
- nadpobudliwości psychoruchowej i trudności w koncentracji.

Metoda ta wspiera rozwój ruchowy małych dzieci w sposób przyjazny zarówno dla nich jak i rodziców.

W terapii tej wykorzystuje się różnorodny sprzęt zapewniający dziecku ruch poprzez zabawę.

Jest to metoda opracowana przez Vaclava Vojtę, i dotyczy diagnostyki i terapii skutecznie wspierającej lekarza, terapeutę i rodziców w walce o zdrowie dziecka. Część diagnostyczna opiera się na znajomości prawidłowych i nieprawidłowych wzorców ruchu należnych kolejnym etapom rozwoju w pierwszym roku życia. Wiedza ta nosi nazwę kinezjologii. Terapeutyczna część metody polega na wywołaniu u stymulowanego dziecka globalnych kompleksów ruchowych w postaci odruchowego obrotu lub odruchowego pełzania. Metoda znalazła zastosowanie u niemowląt zagrożonych nieprawidłowym rozwojem, mózgowym porażeniem dziecięcym, przepukliną oponową rdzeniową, okołoporodowym lub pourazowym uszkodzeniem splotu barkowego, wadach postawy, kręczu szyi, dysplazji bioder pochodzenia nerwowo - mięśniowego, artrogrypozie oraz zespole Downa.

Metoda ta, zajmuje się zaburzeniami przetwarzania informacji w układzie nerwowym. Osoby z zaburzeniami przetwarzania sensorycznego nieprawidłowo interpretują odbierane codziennie bodźce (informacje sensoryczne), takie jak dotyk, dźwięk czy ruch. Jedni mogą czuć się nadmiernie bombardowani ilością bodźców, a inni poszukiwać intensywnych doznań sensorycznych.

"Przetwarzanie sensoryczne" (integracja sensoryczna), to skomplikowany proces, w którym układ nerwowy odbiera informacje ze wszystkich zmysłów (dotyk, układ przedsionkowy odbierający ruch, czucie ciała czyli propriocepcja, węch, smak, wzrok i słuch) następnie organizuje je i interpretuje tak, aby mogły być wykorzystane w celowym i efektywnym działaniu.

Oto niektóre przykłady zachowań osób z zaburzeniami SI:

- reagowanie na dotyk agresją lub wycofaniem się,
- lęk przed wysokością i ruchem, odczuwanie mdłości,
- niechęć do próbowania nowych rzeczy,
- uczucie dyskomfortu w zatłoczonych miejscach,
- duża wrażliwość na zapachy,
- nadmierne pobudzenie i aktywność,
- brak reakcji na ból,
- preferowanie zabaw typu huśtanie, kręcenie bez objawów dyskomfortu,
- trudności w kopaniu, rzucaniu, łapaniu piłki,
- trudności w naśladowaniu ruchów,
- trudności z aktywnościami manualnymi, (pisaniem, zapinaniem guzików),
- trudności z utrzymaniem równowagi lub obustronną koordynacją,
- trudności z koncentracją uwagi,
- trudności z nauką czytania,
- opóźniony rozwój mowy,
- różnorodne problemy emocjonalne.

Wieloprofilową terapię prowadzą następujący specjaliści:

- rehabilitanci,
- psychologowie,
- logopedzi,
- terapeuci wzroku (tyflopedagodzy),
- terapeuci słuchu (surdopedagodzy),
- terapeuci autyzmu,
- specjaliści wczesnego wspomagania rozwoju (terapia przez zabawę).

Wsparcia udzielamy nie tylko dzieciom, ale również ich rodzicom (opiekunom) w szkole dla rodziców lub w grupach wsparcia.